روی
شیشه
اتوبوسهای شهری پوسترهایی چسبانده اند یک طرف آن نوشته جانم فدای
قرآن
و طرف دیگر جانم فدای رهبر . پرس تی وی هم شبانه روز پیامدهای قرآن
سوزی
در آمریکا را رصد کرده و مخابره می کند و هیزم آتش را فراهم می کند
.
هیچ
معلوم نیست این جان برکفان که معمولاً هم یک جان بیشتر ندارند ، آن را فدای کدام
یک خواهند کرد ؟ آیا جان اینها کافی است ؟
و
آیا لحظه ای به این که قرار دادن این دو در یک ردیف به چه معنایی است می اندیشند؟
و
اصلاً چرا در صحنه نمایش مضحک شخص کم خردی ، در سوزاندن یک کتاب لازم است جانی فدا
شود ؟
تا
همین حالا هم چندین نفر در تظاهرات کشمیر و افغانستان کشته شده اند
.
این
شیفتگی های بی حد اولین محصول جزم اندیشی است . داشتن باورهایی ثابت نشده اما
پذیرفته شده که آفت عقل و اندیشه اند.
کانت
حق داشت اگر بزرگترین محدود کننده خیر بشری را همین جزم اندیشی می دانست و جزم
اندیشان را دشمنان قطعی خردورزان.
پ . ن : انسان های معمولاً گله مند در تنها موردی که از خالق خود
شکوه ای ندارند ٬ همانا تقسیم عقل است و سهم آنان از این تقسیم !
برنارد شاو
لایک به این پست و کلی لایک به جمله ی برنارد شاو